لطفا قبل از درخواست مشاوره به نکات زیر توجه فرمایید:

الف) هدف از راه اندازی سامانه مشاوره آنلاین و تلفنی، ایجاد امکان مشاوره و پاسخگویی به سؤالات هموطنانی است که امکان مراجعه جهت مشاوره حضوری را نداشته و نیازمند دریافت راهنمایی در برخورد با مشکل خود هستند.

ب) اعتماد دو جانبه میان طرفین یک رابطه درمانی (درمانگر و مراجع)، ابتدایی ترین و چه بسا مهمترین اصل در فرایند مشاوره است. اهمیت این موضوع به ویژه در جریان مشاوره های غیرحضوری (آنلاین و تلفنی) که طرفین رابطه رو در روی یکدیگر قرار ندارند بیشتر نمایان می شود. رازداری و عدم سوء استفاده از اطلاعات دریافتی مراجعین مهمترین وظیفه یک درمانگر متعهد است. لذا ما نیز بر میثاق خود مبنی بر حفظ اسرار مراجعین متعهد بوده و به همه مخاطبان خود اطمینان می دهیم که تمامی اطلاعات دریافتی از آنها محرمانه تلقی شده و تحت هیچ شرایطی (مگر در مواردی که قانون ملزم کرده است) در اختیار شخص ثالث دیگری قرار نمی گیرد.

ج) برخی از موضوعات قابل طرح در سامانه مشاوره غیرحضوری (آنلاین و تلفنی) عبارتند از: افسردگی، اضطراب، وسواس، مسائل مربوط به نوجوان، مشاوره پیش از ازدواج، مشکلات زناشویی و جنسی.

د) خدمات ارائه شده در این سامانه به منزله مداخله موقت بوده و به هیچ عنوان جایگزین جلسات رواندرمانی و مشاوره حضوری نیست.

امیرهوشنگ سلطانی

(شماره پروانه سازمان نظام روانشناسی ۵۸۱۸)

توجه!

جهت بهره مندی از خدمات مشاوره آنلاین یا تلفنی به ترتیب زیر عمل نمایید:

۱- کلیک بر روی

۲- انتخاب کوپن درخواستی جهت مشاوره

۳- پرداخت آنلاین هزینه مربوطه

۴- ارسال پیام به شماره واتساپ ۷۶۳۸ ۸۴۲ ۰۹۳۷ و هماهنگی جهت دریافت نوبت  

   این مطلب را به اشتراک بگذارید

نوشته مشاوره آنلاین و تلفنی اولین بار در بهداشت روانی. پدیدار شد.

اختلالات سازگاری Adjustment Disorders شامل علایم هیجانی یا رفتاری در پاسخ به یک عامل استرس قابل شناسایی است. عامل استرس ممکن است یک حادثه منفرد (مثل ختم یک رابطه عشقی) باشد یا عوامل متعدد (مثل مشکلات شغلی برجسته و مسائل زناشویی) در کار باشند.

عوامل استرس ممکن است راجعه (مثلا در رابطه با بحران های شغلی فصلی، روابط جنسی ناموفق) یا مداوم (مثل یک بیماری دردناک دائمی با افزایش ناتوانی، زندگی در محله مملو از جنایت) باشند. عوامل استرس ممکن است یک فرد، کل یک خانواده یا یک گروه بزرگ یا جامعه (مثل یک بلای طبیعی) را تحت تإثیر قرار داده باشند. بعضی عوامل استرس ممکن است همراه با حوادث مربوط به مراحل رشد باشند (مثل رفتن به مدرسه، ترک خانه پدری، ازدواج کردن، پدر یا مادر شدن، عدم دستیابی به اهداف شغلی، بازنشستگی).

اختلال سازگاری را وقتی می توان به دنبال مرگ یک فرد مورد علاقه تشخیص گذاری کرد که شدت، کیفیت یا تداوم واکنش های سوگ فراتر از آن چیزی باشد که به طور معمول با ملاک های فرهنگی، مذهبی یا متناسب با سن انتظار می رود. یک مجموعه اختصاصی تر از علایم مربوط به سوگواری تحت عنوان اختلال داغدیدگی پیچیده پایدار معرفی شده است. اختلال سازگاری همراه با افزایش خطر اقدام به خودکشی و خودکشی موفق است.

ملاک های تشخیصی

برای تشخیص اختلالات سازگاری بایستی ۵ ملاک زیر در نظر گرفته شود:

A: ایجاد علایم هیجانی یا رفتاری در پاسخ به عامل (یا عوامل) مشخص استرس که ظرف مدت ۳ ماه از بروز این عامل (یا عوامل) رخ داده باشند.

B: این علایم یا رفتارها از نظر بالینی قابل ملاحظه بوده و با یک یا هر دو حالت زیر مشخص می شوند:

۱- ناراحتی قابل ملاحظه خارج از اندازه شدت و درجه عامل استرس با در نظر گرفتن زمینه محیطی و عوامل فرهنگی که می توانند بر شدت و تظاهر علایم اثر گذارند.

۲- تخریب قابل ملاحظه در کارکردهای اجتماعی، شغلی یا سایر حوزه های مهم کارکردی

C: اختلال مرتبط با استرس با ملاک های سایر بیماری های روانی مطابقت نمی کند و صرفا ناشی از تشدید یک اختلال قبلی روانی نیست.

D: علایم اختلال، معرف داغدیدگی طبیعی نیست.

E: پس از ختم عامل استرس یا پیامدهای آن، علایم بیش از ۶ ماه پایدار نمی مانند.

تشخیص افتراقی

اختلال افسردگی اساسی، اختلال استرس پس از سانحه و اختلال استرس حاد، اختلالات شخصیت، عوامل روانشناختی مؤثر بر بیماری های طبی، واکنش های طبیعی نسبت به استرس.

منبع: راهنمای تشخیصی و آماری اختلال های روانی ویرایش پنجم DSM-5، انجمن روان پزشکی آمریکا ۲۰۱۳، ترجمه دکتر فرزین رضاعی و دیگران، انتشارات ارجمند

   این مطلب را به اشتراک بگذارید

نوشته اختلالات سازگاری اولین بار در بهداشت روانی. پدیدار شد.

اختلال مشغولیت اجتماعی مهارگسسته Disinhibited Social Engagement Disorder شامل الگوی رفتار بیش از حد خودمانی با افراد نسبتا ناآشنا است که از لحاظ فرهنگی نامتناسب است (ملاک A). این رفتار بیش از حد خودمانی موجب نقض مرزهای اجتماعی مربوط به فرهنگ می شود. قبل از آنکه کودکان از نظر رشدی قادر به شکل دهی دلبستگی انتخابی شوند، این تشخیص را نباید مطرح کرد. به این دلیل کودک سن رشدی حداقل ۹ ماه را باید داشته باشد.

ملاک های تشخیصی

برای تشخیص اختلال مشغولیت اجتماعی مهارگسسته بایستی ۵ ملاک زیر در نظر گرفته شود:

A: یک الگوی رفتاری که در آن کودک به شکلی فعال به بزرگسالان ناآشنا نزدیک می شود و با آنها ارتباط برقرار می کند. همراه با حداقل دو علامت زیر:

۱- کاهش یا فقدان خودداری در نزدیک شدن و ارتباط برقرار کردن با بزرگسالان ناآشنا

۲- رفتار فیزیکی و کلامی بیش از حد خودمانی (که متناسب با ضوابط فرهنگی و حد و مرزهای اجتماعی متناسب با سن، نیست)

۳- کودک حتی در محیط های ناآشنا وقتی از مراقبین بزرگسال دور می شود برای اطمینان از حضور آنان برنمی گردد.

۴- تمایل به بیرون رفتن با بزرگسالان ناآشنا بدون تردید یا با تردید جزئی

B: رفتارهای ذکر شده در ملاک A محدود به تکانشگری (آن گونه که در اختلال کم توجهی/بیش فعالی دیده می شود) نیست بلکه شامل رفتارهای اجتماعی مهارگسیخته است.

C: کودک، الگویی از مراقبت شدیدا ناکافی را به صورت حداقل یکی از موارد زیر تجربه کرده باشد:

۱- محرومیت یا غفلت اجتماعی به شکل فقدان مستمر ارضاء نیازهای هیجانی پایه آسایش، تحریک و محبت از طرف بزرگسالان مراقب

۲- تغییرات مکرر در مراقبین اولیه که سبب محدود شدن فرصت برای دلبستگی پایدار بشود (مثل تغییرات مکرر والدین ناتنی)

۳- پرورش در محیطی غیرعادی با محدودیت شدید فرصت برای شکل گیری دلبستگی انتخابی (مثل مؤسساتی با نسبت بالای کودک به مراقب)

D: شکل مراقبتی مندرج در ملاک C  به عنوان مسئول رفتار آشفته مندرج در ملاک A شمرده می شود (مثال: اختلالات مندرج در ملاک A به دنبال مراقبت آسیب زای مندرج در ملاک C شروع شده باشد).

E: سن رشدی کودک حداقل ۹ ماهه باشد.

تشخیص افتراقی

اختلال کم توجهی/بیش فعالی.

منبع: راهنمای تشخیصی و آماری اختلال های روانی ویرایش پنجم DSM-5، انجمن روان پزشکی آمریکا ۲۰۱۳، ترجمه دکتر فرزین رضاعی و دیگران، انتشارات ارجمند.

   این مطلب را به اشتراک بگذارید:

نوشته اختلال مشغولیت اجتماعی مهارگسسته اولین بار در بهداشت روانی. پدیدار شد.

اختلال دلبستگی واکنشی Reactive Attachment Disorder در شیرخوارگی و اوایل کودکی با الگوی رفتارهای دلبستگی مختل و از نظر رشدی نامتناسب مشخص می شود که در آن کودک ندرتا یا در حد ناچیزی برای تسلی، حمایت، حفاظت و تأمین غذا، ترجیحا به فرد مورد دلبستگی به خصوصی رجوع می کند. ویژگی اصلی، فقدان یا رشد شدیدا ناکافی دلبستگی بین کودک و مراقب بزرگسال مربوط به اوست.

به نظر می رسد کودکان مبتلا به اختلال دلبستگی واکنشی، توانایی شکل دهی دلبستگی انتخابی را دارند. با این وجود به دلیل محدود بودن فرصت ها طی رشد اولیه قادر به نشان دادن تظاهرات رفتاری دلبستگی انتخابی نیستند. از این رو در مواقع ناراحتی، تلاش ثابت برای کسب آسایش، حمایت، امنیت یا حفاظت توسط مراقب خود به عمل نمی آورند. از این گذشته کودکان مبتلا به این اختلال در چنین مواقعی واکنش چندانی به کوشش های مراقبین برای آرامش دادن به آنها، نشان نمی دهند.

ار این رو این اختلال همراه با فقدان آرامش طلبی و واکنش به رفتارهای آرامش دهنده در حد مورد انتظار، است. بدین لحاظ در کودکان مبتلا به اختلال دلبستگی واکنشی، در طی ارتباطات معمول با مراقبین، تظاهرات هیجانی مثبت وجود ندارد یا کاهش نشان می دهد. علاوه بر آن، توانایی تنظیم هیجانات هم مختل است و حملاتی از هیجانات منفی از قبیل ترس، غمگینی یا تحریک پذیری غیرقابل توضیح هم مشاهده می گردد.

تشخیص اختلال دلبستگی واکنشی در کودکانی که از نظر مرحله رشد هنوز قادر به شکل دهی دلبستگی انتخابی نیستند نباید مطرح شود. به همین دلیل سن رشدی کودک باید حداقل ۹ ماه باشد.

ملاکهای تشخیصی

برای تشخیص اختلال دلبستگی واکنشی بایستی ۷ ملاک زیر در نظر گرفته شود:

A: یک الگوی پایدار رفتار مهارشده، با کناره جویی هیجانی در مقابل مراقبین بزرگسال که با هر دو مورد زیر مشخص می شود:

۱- کودک در مواقع ناراحتی به ندرت یا در حد خیلی کم به دنبال تسلی می گردد.

۲- کودک در مواقع ناراحتی به ندرت یا در حد خیلی کم به دلداری و تسلی واکنش نشان می دهد.

B: اختلال پایدار اجتماعی و هیجانی که حداقل با یکی از موارد زیر مشخص می شود:

۱- حداقل واکنش اجتماعی و هیجانی نسبت به دیگران

۲- محدودیت در عواطف مثبت

۳- دوره هایی از تحریک پذیری، غمگینی یا ترس شدید که حتی در روابط غیرتهدیدگر با مراقبین بزرگسال هم خود را نشان می دهد.

C: کودک الگویی از مراقبت به شدت ناکافی را تجربه کرده است که حداقل با یکی از موارد زیر مشخص است:

۱- غفلت یا محرومیت اجتماعی به شکل فقدان مستمر برخورداری از نیازهای اساسی برای آسایش، انگیزش و تحریک و محبت از سوی مراقبیت بزرگسال.

۲- تغییرات مکرر مراقب اولیه که فرصت شکل گیری دلبستگی پایدار را محدود می کند.

۳- پرورش در محیط هایی غیرعادی که فرصت برای شکل گیری دلبستگی های انتخابی شدیدا محدود است (مثل مؤسساتی که نسبت تعداد کودک به مراقب خیلی بالاست).

D: نوع مراقبت مذکور در ملاک C، مسؤول رفتار مختل ملاک A فرض شود (یعنی اختلالات ملاک A به دنبال فقدان مراقبت کافی مندرج در ملاک C شروع شده باشد).

E: ملاک های اختلال طیف اوتیسم (درخودماندگی) وجود نداشته باشد.

F: اختلال زیر سن ۵ سالگی مشهود باشد.

G: سن رشدی کودک حداقل ۹ ماه باشد.

تشخیص افتراقی

اختلال طیف اوتیسم (درخودماندگی)، کم توانی ذهنی (اختلال رشدی هوش)، اختلالات افسردگی.

منبع: راهنمای تشخیصی و آماری اختلال های روانی ویرایش پنجم DSM-5، انجمن روان پزشکی آمریکا ۲۰۱۳، ترجمه دکتر فرزین رضاعی و دیگران، انتشارات ارجمند

   این مطلب را به اشتراک بگذارید

نوشته اختلال دلبستگی واکنشی اولین بار در بهداشت روانی. پدیدار شد.

اختلال ذخیره سازی (احتکار یا انباشتگری) Hoarding Disorder شامل مشکلات پایدار در دور ریختن یا جدا شدن از متعلقات خود، صرف نظر از ارزش واقعی آنهاست (ملاک A). اصطلاح پایدار دلالت بر مشکل دراز مدت دارد و نه بر موقعیت های گذرای زندگی که منجر به انباشتگی و شلوغی مفرط می شود مثل ارثی که یکجا به کسی برسد. اشکال در دور ریختن متعلقات که در ملاک A مندرج است، به هر نوع دور ریختن اشاره می کند که می تواند شامل دور ریختن، فروختن، واگذار کردن یا در آشغال انداختن باشد.

دلیل اصلی ارائه شده، مفید بودن یا جنبه زیبایی یا دلبستگی عاطفی قوی به این اشیاء است. بعضی افراد خود را مسئول حفظ اموالشان می دانند و برای جلوگیری از اسراف کاری آنها را برای مدت های طولانی نگه می دارند. ترس از دست دادن اطلاعات مهم هم شایع است.

مهم ترین وسایل نگهداری شده شامل روزنامه ها، مجلات، لباس های کهنه،  کیف ها، کتاب ها، نامه ها و نوشتجات است اما در واقع هر چیزی را می تواند در بر بگیرد. ماهیت این اشیاء محدود به چیزهایی نیست که اکثر مردم آنها را بی مصرف یا کم ارزش به شمار می آورند. بسیاری از این افراد تعداد زیادی از اشیاء قیمتی را معمولا در انبوهی از اشیاء کم ارزش تر جمع آوری و نگهداری می کنند.

مبتلایان به اختلال ذخیره سازی، به صورت ارادی اشیاء را نگهداری می کنند و وقتی احتمال مواجهه یا از دست دادن آنها پیش می آید، دچار آشفتگی می شوند (ملاک B). این ملاک تأکید بر آن دارد که نگهداری اشیاء عمدی است و اختلال ذخیره سازی را از سایر انواع آسیب های روانی که ویژگی شان جمع آوری کورکورانه اشیاء یا عدم ناراحتی در از دست دادن شان است، جدا می کند.

مبتلایان انبوهی از اشیاء را گردآوری می کنند که فضاهای فعالیت روزمره را اشغال می کند تا جایی که استفاده معمول، دیگر امکان پذیر نیست (ملاک C). برای نمونه آشپزی در آشپرخانه، خواب در بستر یا نشستن روی صندلی امکان پذیر نیست. اگر فضایی را بتوان مورد استفاده قرار داد، این کار با سختی زیادی همراه است.

تراکم زیاد به صورت انبوهی از گروه های اشیاء متعدد بدون ارتباط با هم یا با ارتباط فرعی در کنار هم به شکلی نامنظم و در مکان هایی که اختصاص به کار دیگری دارند (مثلا روی میز، کف اتاق، راهرو) وجود دارد. ملاک C بیشتر بر فضاهای فعال منزل تأکید می کند تا نواحی حاشیه ای مثل گاراژ، زیر شیروانی یا زیرزمین که در منازل افرادی که به این اختلال مبتلا نیستند هم گاهی پر از اثاثیه می شود. در عین حال، مبتلایان به اختلال ذخیره سازی اغلب وسایلی دارند که در جاهایی دور از محل زندگی فعال خود ریخته اند که موجب اشغال و اختلال در استفاده از آن مکان ها می شود مثل مکان وسایل نقلیه، حیاط و محل کار و همچنین منازل دوستان و وابستگان.

در بعضی موارد ممکن است محل های زندگی به خاطر مداخله های دیگران (مثل اعضای خانواده، نظافتچی ها و ساکنین متنفذ آپارتمان ها)، متراکم و شلوغ نباشد. افرادی هم که وادار به تمیز کردن خانه هایشان می شوند نمای علایم مطابق ملاک های اختلال ذخیره سازی دارند زیرا عدم تراکم به خاطر دخالت شخص ثالث است.

اختلال ذخیره سازی با رفتارهای طبیعی جمع آوری تفاوت دارد چرا که این رفتارها سازمان یافته و منظم است؛ حتی اگرچه در بعضی موارد، مقدار این وسایل ممکن است معادل میزانی باشد که در مبتلایان به اختلال ذخیره سازی دیده می شود جمع آوری طبیعی وسایل موجب تراکم، آشفتگی و مشکلاتی که در اختلال ذخیره سازی وجود دارد نمی شود.

علایم باید ناراحتی عمده بالینی یا افت کارکرد اجتماعی، شغلی یا سایر حوزه های مهم کارکردی از جمله تأمین یک محیط آسوده برای خود و دیگران به وجود بیاورد (ملاک D). در بعضی موارد به خصوص وقتی که بینش ضعیف است، خود فرد ممکن است ناراحتی اش را ابراز نکند و اشکالات فقط از نظر اطرافیان مشهود باشد. به هر حال، هر اقدامی برای دور ریختن یا تمیز کردن متعلقات توسط دیگران، منجر به سطوح بالای ناراحتی بیمار می گردد.

ملاک های تشخیصی

برای تشخیص اختلال ذخیره سازی بایستی ۶ ملاک زیر در نظر گرفته شود:

A: اِشکال پایدار در دور ریختن یا جدا شدن از متعلقات خود، صرف نظر از ارزش واقعی آنها

B: این اِشکال ناشی از احساس نیاز به نگهداری اقلام مزبور و احساس ناراحتی از دور ریختن آنهاست.

C: اِشکال در دور ریختن اموال، منجر به گردآوری وسایلی می شود که سبب تراکم و شلوغی در محل زندگی شده و اساسا آن را بلااستفاده می سازد. در صورتی که محل زندگی شلوغ نشود، فقط به خاطر مداخلات سایرین (مثل افراد خانواده، نظافتچی ها، مراجع قدرت) است.

D: ذخیره سازی منجر به ناراحتی عمده بالینی یا افت کارکرد اجتماعی، شغلی یا سایر حوزه های مهم کارکردی می شود (از جمله حفظ یک محیط امن برای خود و دیگران).

E: ذخیره سازی قابل انتساب به علل طبی (مثل ضایعه مغزی ، بیماری عروقی مغز، سندرم پرادرویلی) نیست.

F: علایم یک اختلال روانی دیگر توضیح بهتری برای ذخیره سازی نیست (مثل وسواس ها در اختلال وسواسی- جبری، کاهش انرژی در اختلال افسردگی اساسی، هذیان ها در اسکیزوفرنیا و سایر اختلالات روان پریشانه، نقایص شناختی در اختلالات عصبی – شناختی، محدودیت علایق در اختلالات طیف درخودماندگی).

تشخیص افتراقی

اختلالات طبی، اختلالات رشد عصبی، طیف اسکیزوفرنی و سایر اختلالات روان پریشانه، دوره افسردگی اساسی، اختلال وسواسی – جبری، اختلالات عصبی – شناختی.

منبع: راهنمای تشخیصی و آماری اختلال های روانی ویرایش پنجم DSM-5، انجمن روان پزشکی آمریکا ۲۰۱۳، ترجمه دکتر فرزین رضاعی و دیگران، انتشارات ارجمند

   این مطلب را به اشتراک بگذارید

نوشته اختلال ذخیره سازی اولین بار در بهداشت روانی. پدیدار شد.

فنون شناخت درمانی

نویسنده: رابرت لیهی

ترجمه: دکتر لادن فتی، شیما شکیبا، شهرزاد طهماسبی مرادی، حسین ناصری، کاوه ضیایی

ناشر: دانژه

درمان شناختی – رفتاری، درمانی کوتاه مدت، برخوردار از پشتوانه پژوشی قوی و قابل استناد است. اثربخشی، کاربردی و مقرون به صرفه بودن این روش درمانی در حوزه های متعدد اختلالات روانی نشان داده شده است. این توانمندی ها مرهون فنون مورد استفاده در این رویکرد درمانی است. در این کتاب، علاوه بر توضیح هر فن، یک گفتگوی درمانی برای نمایش آن، برگه های کار مورد استفاده بیمار برای انجام تکالیف، هم در متن کتاب و هم به شکل لوح فشرده ارائه شده است. توصیف مشکلات احتمالی که درمانگر با آن روبرو می شود و نحوه مقابله با آن، ارائه نمونه هایی از جلسات درمان دو مشکل رایج یعنی انتقاد از خویشتن و نیاز به تأیید دیگران و نیز ارائه چندین پرسشنامه مورد استفاده در کار بالینی، از جمله مباحث کتاب است. خواندن این اثر به تمامی دانشجویان و دانش آموختگان حوزه های مختلف بهداشت روان توصیه می شود.

   این مطلب را به اشتراک بگذارید

نوشته کتاب: فنون شناخت درمانی اولین بار در بهداشت روانی. پدیدار شد.