اختلال دوقطبی ناشی از یک بیماری طبی دیگر Bipolar and Related Disorder Due to Another Medical Conditiom شامل یک دوره مستمر و برجسته خلق ناهنجار بالا، منبسط یا تحریک پذیر به اضافه افزایش ناهنجار انرژی و فعالیتی است که وجه غالب چهره بالینی حاضر را تشکیل می دهد و قابل انتساب به یک بیماری طبی دیگر است. در اغلب موارد نمای هیپومانیا یا مانیا در اوایل تظاهر بیماری طبی بروز می کند (یعنی ظرف ۶ ماه نخست)، اما استثناهایی هم وجود دارد به خصوص در بیماری های طبی مزمن که در حین تشدید یا عود ممکن است نمای مانیا یا هیپومانیا دیده شود.

توجه داشته باشید در مواردی که علایم مانیا یا هیپومانیا قبل از بروز بیماری طبی وجود داشته اند نباید از این تشخیص استفاده کرد و یک اختلال دوقطبی اولیه تشخیص مناسب تری است (مگر در شرایط غیر معمولی که در آن تمام حملات قبلی مانیا یا هیپومانیا (و یا اگر فقط یک حمله قبلی وجود داشته، همان دوره قبلی) مرتبط با اثرات دارو یا مواد بوده باشد.)

تشخیص این اختلال در دوره دلیریوم مطرح نمی شود. [در ضمن] علایم مانیا یا هیپومانیای موجود در این اختلال باید موجب ناراحتی بالینی یا افت کارکرد اجتماعی، شغلی و سایر جنبه های مهم کاری فرد شوند.

ملاکهای تشخیصی

برای تشخیص اختلال دوقطبی و اختللات ناشی از یک بیماری طبی دیگر بایستی ۵ ملاک زیر در نظر گرفته شود:

A: یک دوره مداوم و قابل توجه ناهنجار خلق بالا، منبسط یا تحریک پذیر و افزایش ناهنجار فعالیت یا انرژی فرد که وجه غالب نمای بالینی را تشکیل می دهند. 

B: شواهد به دست آمده از شرح حال، معاینه جسمی یا یافته های آزمایشگاهی نشان می دهند که اختلال موجود ناشی از پیامدهای مسنقیم آسیب شناختی یک اختلال طبی دیگر است.

C: یک بیماری روانی دیگر توجیه بهتری برای اختلال موجود نیست.

D: اختلال موجود منحصرا در دوره دلیریوم به وقوع نپیوسته است.

E: اختلال حاضر موجب ناراحتی قابل توجه بالینی یا افت کارکرد احتماعی، شغلی یا سایر جنبه های مهم کاری فرد شده است و یا برای پیشگیری از آسیب به خود یا دیگران بستری کردن بیمار ضرورت دارد یا ویژگی های روان پریشی وجود دارند.

تشخیص افتراقی

علامت دلیریوم، کاتاتونیا و اضطراب حاد، علایم افسردگی یا مانیای ناشی از دارو.

منبع: راهنمای تشخیصی و آماری اختلال های روانی ویرایش پنجم DSM-5، انجمن روان پزشکی آمریکا ۲۰۱۳، ترجمه دکتر فرزین رضاعی و دیگران، انتشارات ارجمند

   این مطلب را به اشتراک بگذارید

نوشته اختلال دوقطبی ناشی از یک بیماری طبی دیگر اولین بار در بهداشت روانی. پدیدار شد.

اختلال روان پریشی ناشی از یک بیماری طبی دیگر Psychotic Disorder Due to Another Medical Condition با مشخص کردن علایم غالب آن تعریف می شود. هر گاه چنین تشخیصی به کار رود، در کنار الگوی علامتی غالب آن، بیماری طبی مربوط به آن نیز باید در تشخیص گنجانده شود. مثلا باید گفت: اختلال روان پریشی ناشی از توده مغزی، همراه با هذیان.

ملاک های اختلال مذکور نباید فقط در زمانی روی داده باشد که بیمار دچار دلیریوم یا دمانس است و نیز نباید طوری باشد که علایم را بر اساس اختلال روانی دیگری بهتر بشود توجیه کرد.

ملاک های تشخیصی

برای تشخیص اختلال روان پریشی ناشی از بیماری طبی دیگر بایستی ۵ ملاک زیر در نظر گرفته شود:

A: هذیان و یا توهم بارز

B: شواهد موجود در شرح حال، معاینات جسمی یا یافته های آزمایشگاهی نشان می دهند که اختلال به دلیل تبعات فیزیولوژیک یک بیماری طبی دیگر ایجاد شده است.

C: اختلال موجود توسط یک بیماری روانی دیگر بهتر توجیه نمی شود.

D: اختلال موجود منحصرا در حین دوره دلیریوم رخ نداده است.

E: اختلال موجود سبب نارحتی قابل توجه بالینی یا افت کارکرد شغلی، اجتماعی و سایر جنبه های مهم کارکردی شده است.

تشخیص افتراقی

دلیریوم، اختلال روان پریشی ناشی از دارو/مواد، اختلال روان پریشی.

منبع: راهنمای تشخیصی و آماری اختلال های روانی ویرایش پنجم DSM-5، انجمن روان پزشکی آمریکا ۲۰۱۳، ترجمه دکتر فرزین رضاعی و دیگران، انتشارات ارجمند.

   این مطلب را به اشتراک بگذارید

نوشته اختلال روان پریشی ناشی از یک بیماری طبی دیگر اولین بار در بهداشت روانی. پدیدار شد.

اختلال ارتباط اجتماعی (عملی) Social (Pragmatice) Communication Disorder شامل آشفتگی در استفاده اجتماعی از زبان و ارتباطات و عملیات ها است که خود را به صورت اِشکال در فهم و رعایت قواعد اجتماعی ارتباط کلامی و غیرکلامی در زمینه های متفاوت زندگی معمولی، تغییر نحوه صحبت کردن با توجه به شرایط موجود و نیازهای شنونده و پیروی قواعد مکالمه و تعریف یک موضوع نشان می دهد. این نقایص سبب محدودیت های عملی در ارتباطات مؤثر، مشارکت اجتماعی، پیشبرد روابط اجتماعی، پیشرفت تحصیلی یا کارکرد شغلی فرد می شود. نقایص فوق توسط کم توانی حوزه های ساختاری زبان یا کاهش توانمندی های شناختی بهتر توجیه نمی شوند.

ملاک های تشخیصی

برای تشخیص اختلال ارتباط (عملی) اجتماعی بایستی ۴ ملاک زیر در نظر گرفته شود:

A: مشکلات مستمر در استفاده اجتماعی از ارتباطات کلامی و غیرکلامی که به تمام صور زیر بروز می کند:

۱- نقص در استفاده از ارتباطات برای اهداف اجتماعی مانند احوالپرسی و تبادل اطلاعات به نحوی که با زمینه اجتماعی موجود همخوانی داشته باشد.

۲- عدم توانایی تغییر ارتباط برای هماهنگی با بستر موجود یا نیازهای فرد شنونده مانند متفاوت بودن صحبت در کلاس یا حیاط مدرسه، متفاوت بودن صحبت با کودک و یا بزرگسال و پرهیز از استفاده بیش از اندازه از زبان رسمی.

۳- اشکال در دنبال کردن قواعد مکالمه و داستان گویی مانند رعایت نوبت مکالمه، تکرار جمله به شکلی دیگر وقتی پیغام به درستی دریافت نشده و آگاهی از نحوه استفاده از علایم کلامی و غیرکلامی برای تعاملات معمول.

۴- اشکال در درک مواردی که مستقیما به آنها اشاره نشده (مانند استنباط) و درک معانی مفاهیم دوپهلو و مبهم (مانند اصطلاحات، شوخی، استعاره، معانی چندگانه یا جناس که برای تفسیر صحیح آن باید به زمینه و بستر موجود توجه کرد).

B: این نقایص سبب محدودیت های عملی در یک یا چند مورد زیر می شود: برقراری ارتباطات مؤثر، مشارکت اجتماعی، پیشرفت تحصیلی یا کارکرد شغلی.

C: علایم از اوایل دوره رشد آغاز می شود (ولی ممکن است تا زمانی که نیازهای مربوط به روابط اجتماعی از حد توان فرد تجاوز نکرده علایم آشکار نگردد).

D: علایم قابل انتساب به یک بیماری طبی یا عصبی دیگر یا توانایی محدود فرد در زمینه جمله سازی و دستور زبان نیست و با اختلالات طیف درخودماندگی، کم توانی ذهنی (اختلال رشدی هوش)، تأخیر کلی رشدی یا بیماری روانی دیگری بهتر توجیه نمی شود.

تشخیص افتراقی

اختلال طیف درخودماندگی (اوتیسم)، اختلال کم توجهی – بیش فعالی، اختلال اضطراب اجتماعی (جمعیت هراسی)، کم توانی ذهنی (اختلال رشدی هوشی) و تأخیر کلی رشدی.

منبع: راهنمای تشخیصی و آماری اختلال های روانی ویرایش پنجم DSM-5، انجمن روان پزشکی آمریکا ۲۰۱۳، ترجمه دکتر فرزین رضاعی و دیگران، انتشارات ارجمند.

   این مطلب را به اشتراک بگذارید

نوشته اختلال ارتباط اجتماعی اولین بار در بهداشت روانی. پدیدار شد.